Selecteer een pagina

Lossen, vaste, kettingen, toeren, stokjes…. haken leek me maar moeilijk. Ik dacht niet dat ik het kon. Misschien kon ik het leren, maar daar had ik toch geen tijd voor? Na al eerder mislukte pogingen om van breien mijn hobby te maken, en al die prachtige creaties die ik overal voorbij zag komen van gehaakte sjaals, dekens en knuffels, zonk de moed in mijn schoenen. Haken was iets voor mijn vriendinnen. Ik was al druk met schrijven, scrapbooking en art journaling. Nóg een hobby erbij, dat werd te veel. Dácht ik…

Echte haakfans weten het vast allang: als het haakvirus je te pakken heeft… laat het niet meer los. Dat was bij mij net zo. Het haken liet me niet los. Het kwam van alle kanten naar me toe. Toen ik zwanger was van mijn dochter, vroegen familie en vrienden wat ik wilde als kraamcadeau. Ik vroeg een gehaakt dekentje voor de baby. Ik kreeg er twee, en ze zijn me zó dierbaar. Gehaakt door mijn schoonzus en een lieve vriendin. En onbetaalbaar voor mij en mijn dochter.

Ook toen kwam het nog steeds niet in me op, dat ik zelfs kon leren haken. Of nou ja, ik drukte het weg. Geen tijd voor. Maar de lasso van de haakdraad ving me 1,5 jaar later alsnog. En wat ben ik blíj dat ik tóch heb toegegeven! Dat ik zelf de haaknaald en draad heb opgepakt!

Opeens vóelde ik aan alle kanten dat ik wilde haken. Dat ik het wilde leren. Zélf mooie dingen maken met mijn handen. Het oude ambacht leren waar mijn oma al zo goed in was en zoveel plezier mee had. Een stukje handwerkvaardigheden waar ik zélf mooie dekentjes, sjaals, kleding en knuffeltjes mee kon maken. Het verlangen zat van top tot teen in mijn lijf.

Alleen: hóe begin je met haken? Hoe krijg je die draad om je haaknaald? En dán….? Wat ging ik eigenlijk maken? En hoe dan? De Magie van Naald en Draad was me toen goed van pas gekomen! Ik startte met het haken van lossen. Gewoon om te proberen. Toen ik daar een aardig rijtje van had (een lossenketting), vroeg mijn moeder me wat ik eigenlijk ging maken. Ik lachte. “Ehm… gewoon. Een sjaal ofzo? Of een poppendekentje? Iets kleins. Iets makkelijks. Om te proberen. Om het te leren.” Met een geleende haaknaald, en een bolletje oud blauw katoen leerde ik mijn eerste haaksteek: de vaste. Ik was helemaal trots op mezelf! Het bleek makkelijker dan ik dacht en al snel had ik een eerst toer klaar.

Inmiddels had ik besloten dat het een poppendekentje zou worden, en dat het allemaal wel wat losser mocht. Dus leerde ik van instructievideo’s en met whatsapp support van mijn personlijke haakjuf hoe ik stokjes kon haken. En weer was ik zó trots op wat ik aan het doen was. De kleuren pasten misschien niet helemaal bij elkaar, en de steken gingen niet perfect, maar: ik leerde haken! En met een mooi doel, want hoe langer mijn dekentje werd, hoe blijer mijn dochter keek. Ze probeerde zich al te verstoppen onder het dekentje, en kwam met haar popje aanlopen. Wat een heerlijk gevoel dat ik met mijn handen aan haar speelgeluk kan bijdragen.

Gedeeltelijk gehaakt dekentje door petra

Het dekentje is nog niet af, maar het schiet op. Ik heb ook al ideeën voor volgende projecten, maar probeer niet te hart van stapel te lopen. Ik ben zó blij dat ik ben gestart met haken. Ja, juist ook náást al die andere hobby’s die ik al had. Haken kan ik namelijk heel relaxed ’s avonds op de bank doen, of in de middag, terwijl de kinderen samen spelen. Ze dulden geen computer aan, en een complete scrapbooksetting trekken ze ook niet. Maar mama met een haakwerkje in de hand: dat gaat prima! Zij blij, ik blij 🙂 Op naar nog veel meer haakplezier.

Comments

comments